Καιάδας Α. Ε.

Μετά το, Ο Αντώνης δε θα σκολάσει απόψε, η Πίτσα Σωτηράκου με το Καιάδας Α. Ε., μας δίνει ένα ακόμη σύγχρονο μυθιστόρημα, μεταπλάθοντας βιώματα και εμπειρίες σε λογοτεχνικό έργο. Ένα έργο σκληρό, ρεαλιστικό και συνάμα γεμάτο ανθρωπιά και ευαισθησία.

"Μα μονάχα πεντακόσιες χιλιάδες;" είπε. "Εκείνο τετρακόσιες έδωκα σε σένα, έτσι δεν είναι; Για βάλε πόσα πλήρωσα στο λογιστήριο για την παραμονή του παιδιού στο τμήμα, και πόσα θα πλήρωσε κι η Ασφάλεια... Βγάλατε του κόσμου τα λεφτά... Έπειτα, πεντακόσιες χιλιάδες, δηλαδή, μονάχα άξιζε το νανάκι μου; Δε διαβάζεις στον Τύπο πόσο πυλιούνται από τους γύφτους τα παιδιά; Ένα παιδί - ένα Ντάτσουν. Κι ένα Ντάτσουν στοιχίζει σήμερα τουλάχιστον κατομύριο."

"Κοροϊδευόμαστε τώρα μωρέ; Αφού παρακάλαγες να πεθάνει, ν' απαλλαγείς, τι τσαμπουνάς; Πρέπει να τους χρωστάς κι ευγνωμοσύνη, από πάνω, σ' αυτούς που το 'κλεψαν."

"Εγώ μια φορά σας επαναλαμβάνω ότι ήρθα να το πάρω και θα ξαμολυθώ να τους ανακαλύψω αυτούς που λέτε πως το 'κλεψαν... αν το 'κλεψαν δηλαδή... ποιος ξέρει."

"Και δεν ξαμολυέσαι, καημένε μου... Κάνε ό,τι καταλαβαίνεις. Σε προειδοποιώ πάντως πως θα μπλέξεις, χάνοντας και τ' αβγά και τα καλάθια μαζί."