Για την ελευθερία

Στη ζωή μου -δεν το κρύβω- αγάπησα βαθιά την Ελλάδα και τους αγώνες της για την ελευθερία. Μεγαλωμένος στη μαρτυρική Κύπρο, κάτω από τη στυγνή αποικοκρατία των Άγγλων -ήμουνα παιδί το 1931, το χρόνο, που το μεγαλονήσι μας σήκωσε επανάσταση, μια από τις πολλές- τότε που οι Έλληνες της Κύπρου δεν μπορούσαμε να ψάλλουμε τον Ελληνικό Εθνικό Ύμνο, που δεν μπορούσαμε να σηκώσουμε την Ελληνική σημαία, που δεν είχαμε το δικαίωμα να διδαχθούμε Ελληνική Ιστορία, που δεν στόλιζαν τους τοίχους του σχολείου μας οι μεγάλες μορφές του Γένους κι οι τιτανομάχοι της Επαναστάσεως του 1821, λαχταρούσα πολύ την Ελλάδα. Γι'αυτό κι η Ελλάδα μου μιλούσε μυστικά, αλλά δυνατά σαν δάσκαλος, σαν προφήτης, σαν παρηγορητής.

 Από τότε θροωιάστηκε μέσα μου, καίει τα σπλάχνα μου. Πονάω μαζί της, χαίρομαι μαζί της, πανηγυρίζω μαζί της. Κι η Ελλάδα βαθαίνει τη ζωή μου, την πλουτίζει με τα ιδανικά της. Παίρνω τις αγωνίες και τις ελπίδες της προσπαθώντας να τις μετουσιώσω σε μηνύματα, που θα μιλήσουν στις καρδιές, θα ξυπνήσουν και θα φωτίσουν τις συνειδήσεις των νέων ανθρώπων.