Πράκτορες του εγκλήματος

Ήταν ίσως ένα και εξηντατρία, με μαλλιά στο χρώμα του χαλκού και του μπρούντζου, ανακατεμένα από τον ήλιο, και με όμορφα γαλανά μάτια. Ήταν μελαχρινή, ηλιοκαμένη, με λεπτή μέση και εκπληκτικές καμπύλες. Πήρε μιαν ανάσα κι εγώ κόντεψα να λιοθυμήσω. -Κύριε Σκωτ, μου είπε με απαλή φωνή. Χαίρομαι που ήρθατε. Καταλαβαίνω ότι ήταν ασυνάρτητα αυτά που σας είπα στο τηλέφωνο, αλλά όταν κανείς δοκιμάζει δύο φορές να σας σκοώσει, είναι δύσκολο να μιλήσετε σωστά. Ξαναπήρε τη διαβολεμένη ανάσα της. -Ακούστε, της είπα. Θέλω να εξηγηθούμε καθαρά... Ζύγωσε κοντά μου και παραλίγο να χάσω το μυαλό μου. -Κι εγώ το θέλω, μου είπε γλυκά. Μα γιατί είσαστε ντυμένος; Ελάτε... πρόσθεσε. Μισολυπόθυμη, την άφησα να με οδηγήσει παραλίγο στο θάνατο. Μόλις, παραλίγο...