Στην ανατολή του ηλίου

...Στο σταυροδρόμι του χρόνου το στεγνό από αγάπη, που πλήγωσε το φως της ανθρωπιάς και μάτωσε τη γαλήνη ώρα της ειρήνης, απλώνει πάλι τους βρόγχους της η μοίρα να θηλιάσει τους λαούς. Τέντωσε το σχοινί της κι έβαλε πάνω του και την Έλλαδα ν' αναμετρηθεί μαζί της... Τότε αυτή η μια μπουκίτσα χώρα, με τη μια χούφτα λαό, στέκεται ρωμαλέα απέναντι σ' εκείνην. Πρόσωπο με πρόσωπο. Και δε φοβάται. Και τολμά για την τιμή της!...

 Και τώρα ποιός ξέρει, μπορεί και πάλι να λάμψει η Ελλάδα ως κοιτίδα ιδανικών υπέροχων! Αιματόβρεχτη, οι αιώνες σταλάζουν την αλήθεια τούτη. Μακάρι να μη γίνονταν ποτέ πόλεμοι. Ποτέ! Να μην είχαμε ήρωες πολέμου, μνήμες πικρές και ελεγεία. Κυρίως να ΜΗΝ είχαμε τάφους ηρώων!

 Ό,τι περιγράφεται, περιγράφεται "Sine ira et Studio" (χωρίς οργή και εύνοια) και χωρίς την πρόθεση να καταστήσει τον αναγνώστη πολεμοχαρή και με εξαιρετικό ψυχικό σθένος, αλλά να ψάλει από καρδιάς το τραγούδι της ελευθερίας για 'κεινους που αγωνίσθηκαν, για 'κείνους που θυσιάσθηκκαν στο βωμό των ανθρώπινων ιδεωδών...