Η ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

Η χριστιανική περί θεοπνευστίας της Γραφής διδασκαλία, έχουσα τας παλαιοτέρας ρίζας αυτής εν τη Παλαιά Διαθήκη, θα ηδύνατο εν τινι μέτρω να θεωρηθή και ως κληρονομιά εκ της Ιουδαϊκής θεολογίας, εν τη οποία και εφηρμόσθη το πρώτον επί των βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης. Το Ταλμούδ, αποδεχόμενον διαφόρους βαθμούς θεοπνευστίας, αποδίδει άμεσον θείαν αρχήν μόνον εις τον Νόμον, δεχόμενον ότι η Πεντάτευχος υπηγορεύθη υπό του Θεού εις τον Μωϋσήν, ως προς δε τους Προφήτας αποδέχεται δευτερεύουσαν αποκάλυψιν, από της οποίας δεν αποκλείει και την Καββάλαν, ήτοι την παράδοσιν ως πηγήν  διακρινομένην του Νόμου. Εν τούτοις ο παλαιός Ιουδαϊσμός, ως δυνάμεθα να εικάσωμεν και εκ του Ματθ. κβ’ 43, δεν γνωρίζει την υπό της Ιουδαϊκής θεολογίας του μεσαίωνος διάκρισιν μεταξύ αγιογράφων και προφητών, καθ’ ην μόνα τα προφητικά βιβλία είνε κυρίως θεόπνευστα άτε υπό του προφητικού Πνεύματος συγγραφέντα. […]

(Απόσπασμα από το περιεχόμενο του βιβλίου)