Μυθιστορήματα

Είναι κάτι νύχτες, που τ' αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά.Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου.Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες.Και τα ξερά κλαδιά.Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου.Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό μπας και σε ξεγελάσει. Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της.«Αυτάααα! Πού είχαμε μείνει;»Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα.Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά.Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν.Είν' αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς.Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα...

Η μικρή ηρωίδα ζει στο κοσμοπολίτικο Χαλέπι. Ταξειδεύει απ' άκρη σ' άκρη στη Συρία και εντυπωσιάζεται από την ιστορία και τους αρχαιολογικούς θησαυρούς του τόπου της. Θέλει όταν μεγαλώσει να γίνει αρχαιολόγος και να ταξειδέψει κάποτε στην Ελλάδα για να σπουδάσει και να γνωρίσει καλύτερα όλα αυτά που την συναρπάζουν. Ο πόλεμος αλλάζει δραματικά τη ζωή της και όλα όσα την συνιστούν... Μια περιήγηση στον υπέροχο κόσμο της Συρίας που αγαπήθηκε, που δοκιμάστηκε, που πόνεσε, που χάθηκε. Όχι όμως για πάντα...Ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα από τον Στέφανο Γανωτή, βγαλμένο μέσα από δεκάδες συνεντεύξεις με Σύρους, Άραβες και Κούρδους, αλλά και Ρωμιούς, Ποντίους και Μικρασιάτες πρόσφυγες, που του εμπιστεύτηκαν μνήμες, βιώματα και εμπειρίες τους."Τα μάτια μου γεμίζουν με δάκρυα! Να'χεις την ευχή μου γιε μου, Στέφανε, που με ταξίδεψες πάλι με το καινούριο σου βιβλίο για τη Συρία..." Γαλάτεια Γρηγοριάδου-Σουρέλη +23/9/2016..

Η Φρίντα Μπιούμπι γεννήθηκε στην Αθήνα το 1938 και σπούδασε δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο του Οχάιο. Έχει εργαστεί στις εγκυρότερες αθηναϊκές εφημερίδες και στα μεγάλης κυκλοφορίας ελληνικά περιοδικά. Χρημάτισε διευθύντρια της ελληνικής έκδοσης του Reader's Digest, έχει εργαστεί στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, και, παράλληλα με τη δημοσιογραφική της δουλειά, έχει γράψει 8 βιβλία: "Θηλυκό-Αρσενικό", "Έλλη Λαμπέτη, Η Τελευταία Παράσταση", "Δεκατρία Φεγγάρια Μετά", "Και το Όνειρο Πάγωσε", "Σχέσεις Οργής", το δίγλωσσο "Γίγαντες Ακοίμητοι και Άλογα Φτερωτά" και "Μελίνα: Μια Θεά με το Διάβολο μέσα της", τέσσερα από τα οποία έχουν γίνει μπεστ σέλερ. Η Φρίντα Μπιούμπι πέθανε τον Ιανουάριο του 2008 μετά από μακροχρόνια ασθένεια...

Λένε πως κάθε φορά που ο Θεός βλέπει εμάς τις πουτάνες, δακρύζει. Δακρύζει από ντροπή, μια και σ’ εμάς δεν περισσεύει. Mα αν ο Θεός δακρύζει, ο Θάνατος μας χρωστάει!Δεκαετία του 1950. Πάνω στις πληγές μιας Ελλάδας που ακόμη αιμορραγεί από τον πόλεμο, σε μια γειτονιά του Πειραιά, την περίφημη Τρούμπα, ανάμεσα σε καπνούς στριφτών τσιγάρων και φθηνών ποτών, ο έρωτας εναποθέτει στα κορμιά γυναικών τα ξεφτισμένα όνειρά του και την ελπίδα πως η ζωή είναι μαγική κι ωραία. Μέρα και νύχτα οι πόρνες σουλατσάρουν στα στενοσόκακα, πουλώντας τα κορμιά τους για ελάχιστα χρήματα. Λίγα βήματα πιο πέρα οι τάχα προστάτες τους καραδοκούν σαν γύπες να αρπάξουν τη λεία τους, πουλώντας τους υποσχέσεις για ένα καλύτερο αύριο, φτιαγμένο με χρυσόσκονη και αγγέλους. Η κάθε μια από αυτές τις γυναίκες έχει να σου πει και μια διαφορετική ιστορία, που μπορεί να ξεκίνησε από τα καλύτερα σπίτια ή ακόμη κι από έναν γάμο, έναν αρραβώνα, έναν μεγάλο έρωτα. Μια από αυτές τις γυναίκες υπήρξα κι εγώ, γνωστή με το όνομα μαν..

«"Και η ζωή συνεχίζεται", θα μπορούσε να ονομάσει κανείς ένα έργο σαν κι αυτό, με τόσα συγκλονιστικά και αστεία επεισόδια, που ούτε η πένα θεατρικού συγγραφέα ούτε το πνεύμα σατιρικού θα μπορούσαν να γράψουν. Αυτά έγιναν μόνα τους. Παίχτηκαν στη ζωή -που λένε οι θεατρίνοι- και όχι στη σκηνή. Παίχτηκαν πρώτα και μετά γράφτηκαν. Ανάποδα απ' τη συνηθισμένη συγγραφική δουλειά. Η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι ένα έργο, χωρίς κείμενο. Ένας διαρκής αυτοσχεδιασμός. Άλλοτε πετυχαίνει κι άλλοτε -όπως λένε- πάει "άπατος"».Η πολυτάραχη ζωή του Ζάχου Χατζηφωτίου, από το Τομπρούκ και το Ελ Αλαμέιν, έως το γάμο του με την Τζένη Καρέζη και την παραμονή στο Παρίσι, επανεκδίδεται σαράντα σχεδόν χρόνια μετά την πρώτη της κυκλοφορία. Τα συστατικά της επιτυχίας του βιβλίου -150.000 αντίτυπα- παραμένουν τα ίδια· γρήγορος ρυθμός, απολαυστικοί διάλογοι, υπολανθάνον χιούμορ και αυτοσαρκασμός...

"Ο δρόμος προς την εκτέλεση του Ίωνα" είχε πει η Κοτοπούλη στον Δημήτρη Μυράτ, "περνάει μέσα από την Κορσική. Περνάει μέσα από τα γράμματα αυτά..."Τα λόγια αυτά γέννησαν, ίσως, το βιβλίο που κρατάτε τώρα στα χέρια σας. Τα 24 ερωτικά γράμματα του Ίωνα Δραγούμη προς την Κοτοπούλη, που δημοσιεύονται για πρώτη φορά στις σελίδες αυτές, φωτίζουν την άκρη του μακρινού αφιλόξενου δρόμου...Ο Ίων της Κορσικής, ο Ίων της Σκοπέλου, ο Ίων της Αθήνας του 1920. «Το καλοκαίρι της άγραφης διαθήκης». Κάπου εκεί, στην πορεία προς το θάνατο, ανάμεσα στο Αιάκειο και στους Αμπελόκηπους –που τον περιμένουν στην άκρη του δρόμου- ο Ίων ξορκίζει τους δαίμονες της σάρκας και της πολιτικής με τα γράμματα αυτά… Βιάζεται να χαρεί και ναπεθάνει. Μέχρι τις 31 Ιουλίου πρέπει να ’χει ξοφλήσει τους λογαριασμούς του με τη ζωή για να μπορεί την άλλη μέρα να κοιτάξει στα μάτια τον Κύριό του και να του πει: «Αγωνίστηκα, πίστεψα, αμάρτησα –είμαι ελεύθερος…»..

Για σένα που απορείς, για σένα που θυμώνεις μαζί μου, θα ήθελα να πω ότι μπορεί να είναι κι έτσι όπως το λες. Μπορεί να υπήρξα άβουλη. Ίσως και αθώα. Ίσως να είμαι πράγματι μια γυναίκα μπαρόκ. Μπορεί να πίστεψα αβασάνιστα τις κοινότοπες συνταγές ευτυχίας, απλώς επειδή ήθελα απελπισμένα να πιστέψω. Δεν μετανιώνω για ό,τι πρόσφερα ούτε και για τα άλλα μετανιώνω. Κάθε πράξη έχει κι ένα τίμημα. Η Στέλλα όμως έχει δίκιο. Εγώ η ίδια χάλκεψα τις αλυσίδες μου, ο Αντρέας δεν έφταιξε σε τίποτα. Ναι. Ξέρω πως ίσως έπρεπε να είχα σκίσει μόνη μου τη σελίδα της ζωής μου που γράφει «πρόλογος» πριν ξεκινήσω το πρώτο κεφάλαιο. Θα" ταν μια πράξη ηρωική, όπως εκείνες του Γιάννη. Και η Μίρκα; Πού χαθήκαμε; Σε ποια στροφή, τίνος σκοτεινού δρόμου; Για κοίτα, έξω απ" το παράθυρο ο ουρανός ξαστέρωσε. Η μέρα μεγαλώνει και -τι περίεργο!- σαν να μου φαίνεται πως από μακριά ακούγεται ένα μεθυστικό τραγούδι, όπως εκείνα τα μακρόσυρτα, όλο προσμονή και υπόσχεση τραγούδια, που τραγουδούν τα βράδια στην έρημο οι καμη..

Όταν η Ελένη μεταμορφώθηκε σε Λιάνα, ο έρωτας την είχε προδώσει και νόμιζε πως τον είχε εκδικηθεί. Τα μάτια του Νικόλα όμως τον έφεραν ξανά στο δρόμο της και, θαμπωμένη απ' το φως, τον πίστεψε πάλι. Τότε δεν μπορούσε να φανταστεί πως μέσα απ' αυτόν θ' άλλαζαν δραματικά τα όνειρα, οι στόχοι κι η ζωή της. Ερωτικές ανορθογραφίες, ναρκωμένες αλήθειες και ξεχασμένα γράμματα θα ανέτρεπαν, θα γκρέμιζαν και θα έβαφαν με σκούρες ανεξίτηλες μπογιές την ύπαρξή της, μέχρι που η μοίρα θα άνοιγε γι' αυτή μια καινούρια πόρτα ελπίδας...

Μια ιστορία για τις αλησμόνητες πατρίδες και τους αλησμόνητους έρωτες.Καππαδοκία, χώρα μαγική, γεμάτη θρύλους και παραδόσεις. Εκεί, ανάμεσα στα βουνά με τα αιώνια χιόνια και τις κοιλάδες με τα ανάγλυφα βράχια, ένας ελληνισμός ξεχασμένος στα έσχατα της Ανατολίας ζει και προκόβει, ερωτεύεται, γεννάει, προσεύχεται, λιτανεύει, γερνάει και πεθαίνει κάτω από τη σκιά των ηφαιστείων.Καισαρεία, Σινασός, Σμύρνη και Πόντος, ο καμβάς που πάνω του κεντιέται η ιστορία του έρωτα της Σεβαστής Χατζηαβράμογλου με τον Έλμερ Αλεξάντερ Κάρτερ στα χρόνια του Μεγάλου Πολέμου, ο οποίος άλλαξε τα σύνορα του κόσμου. Η ανταλλαγή των πληθυσμών το 1924 χωρίζει για πάντα τους δυο νέους ένα αιματοβαμμένο βράδυ στο λιμάνι της Μερσίνας.Ογδόντα χρόνια αργότερα, η Έλσα κάνει ένα ταξίδι στα προγονικά χώματα, κουβαλώντας μαζί της το ημερολόγιο της γιαγιάς Σεβαστής. Ο αμερικάνος φωτογράφος Άλεξ πηγαίνει στην Καππαδοκία να αναζητήσει τα χνάρια του καθηγητή Έλμερ Αλεξάντερ Κάρτερ.Υπόγειες πολιτείες, απόκρυφες εκκλησιές, περι..

ΔΕ ΘΑ ΠΑΘΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ Ο,ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΜΕ. ΠΕΝΤΕ ΛΟΥΚΕΤΑ, ΠΕΝΤΕ ΚΛΕΙΔΙΑ. ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΥΠΑΚΟΥΣ, ΘΑ ΠΑΡΑΛΑΜΒΑΝΕΙΣ ΚΙ ΕΝΑ ΚΛΕΙΔΙ ΜΕ ΤΟ ΛΟΥΚΕΤΟ ΤΟΥ. ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΣΟΥ. ΑΝ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΔΕ ΘΑ ΤΗ ΔΕΙΣ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΖΩΝΤΑΝΗ ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΠΕΘΑΜΕΝΗ! ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΟΔΗΓΙΕΣ…Από κείνη την ώρα άρχισε ο εφιάλτης. Η μικρή της κόρη, η Μαργαρίτα της, ήταν στα χέρια απαγωγέων, δεμένη με πέντε αλυσίδες σαν μικρό ζώο. Δεν μπορούσε να ζητήσει βοήθεια από κάποιον, αφού κανένας δεν ήξερε την ύπαρξη του παιδιού. Ούτε καν ο άντρας της, ο παντοδύναμος Ορέστης Δελμούζος. Έπρεπε να υπακούσει με όποιο τίμημα…..

Κονκισταντόρ, σπανιόλικα, θα πει "κατακτητής". Πριν ξεκινήσουμε να δούμε μερικές ιστορίες από τούτα τα καλόπαιδα, που στο άγιο όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, με την βοήθεια της ηθικής, της ανωτερότητας και του ευρωπαϊκού πολιτισμού κάνανε την Αμερική Γη Μαδιάμ. Άς πάρουμε την Ευρώπη του 15ου αιώνα, όπως ήτανε και όπως προχωρούσε το δρόμο της. Αφού πια έφαγε τα μούτρα της και χάθηκε η μεγάλη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ξεμείνανε στα ευρωπαϊκά εδάφη της - κρατούσε δα όλον τον κόσμο - μερικοί από τους μεγάλους της, διοικητές, να πούμε, επαρχιών, ανώτεροι κρατικοί υπάλληλοι, στρατηγοί τέτοια...

"Φάνη, προσοχή. Σκοπός είσαι.Μη φοβάσαι τη νύχτα, μη σε τρομάζουν οι ίσκιοι. Όποιος χάνει εκείνο που πρέπει, δεν έχει να φοβηθεί κανένα.Εσύ κι οι σύντροφοί σου απόψε φυλάγετε το δάσος από τους εχθρούς του.Η σφυρίχτρα σου να είναι έτοιμη.Με τη βάρδια, που φυλάγετε, προστατεύετε τα δέντρα. Κι όλους τους ανθρώπους, όσοι θα δροσιστούν απ' αυτά τα δέντρα είτε τώρα είτε σε πενήντα κι εκατό και διακόσια χρόνια.Όταν βρίσκονται γενναία παιδιά σαν εσάς, ένα δάσος γίνεται αιώνιο. Κι οι άνθρωποι ζουν καλύτερα τη ζωή τους."Τα ψηλά βουνά του Ζαχαρία Παπαντωνίου βρίσκονται μακριά από κάθε ψευτιά η μόνη τους πρόθεση είναι να φέρουν στις αίθουσες διδασκαλίας και στις ψυχές των εννιάχρονων αναγνωστών τους το θρόισμα των πεύκων και των ελατιών, το τραγούδι του νερού και τη χαρά μιας αλλιώτικης ζωής. Και όλα αυτά με μια γραφή απόλυτα θελκτική και απροσποίητη, δίχως ίχνος ακαμψίας και διδακτισμού που δεν καταπίνεται.  Ν. Δ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ (Από το Επίμετρο του βιβλίου)Τα ψηλά βουνά (1918) του Ζαχαρ..