Μυθιστορήματα

Το Πεκίνο, η ιερή πόλη, η καρδιά της Ουράνιας αυτοκρατορίας, κλυδωνίζεται από πολέμους, συνωμοσίες και εμφύλιες διαμάχες. Σκευωρίες υφαίνονται μέσα σε μια νύχτα, άνθρωποι χάνουν τ’ αξιώματα και τη ζωή τους από τη μια στιγμή στην άλλη – κι εμείς, μέσα από τα μάτια, τη φαντασία και το ταλέντο μιας σπουδαίας συγγραφέως, βλέπουμε αυτά που δεν μπορούν να δουν οι άλλοι, ανασαίνουμε πλάι στους πρωταγωνιστές, πονάμε, γελάμε και φοβόμαστε μαζί τους – μα, πάνω απ’ όλα, γινόμαστε μάρτυρες ενός μοναδικού, αγνού, θεϊκού σχεδόν έρωτα, ανάμεσα στον αυτοκράτορα Κβαγκ-Σι και την πανέμορφη Χουάν-Φέε... Θα τους αφήσει άραγε η μοίρα να χαρούν την αγάπη τους; Θα δικαιώσει τους αγώνες και τα οράματά τους; Ας αφήσουμε την Ιωάννα Μπουκουβάλα-Αναγνώστου να μας οδηγήσει, με τον μαγικό τρόπο που μόνο εκείνη ξέρει, πίσω από το Σινικό Τείχος, μέσα στην ιερή πόλη του Πεκίνου, στους διαδρόμους και στις πολυτελείς αίθουσες του Ουράνιου Παλατιού.....

Το νέο μυθιστόρημα της Ελένης Λαδιά ξεδιπλώνει, με το χάρισμα μιας γλώσσας γεμάτης αντηχήσεις, το βάθος της ανθρώπινης υπόστασης. Το μυθικό υπόβαθρο συνυπάρχει με τη σύγχρονη καθημερινότητα. Οι ήρωες του βιβλίου έχουν τουλάχιστον δύο όψεις: διαθέτουν τη δύναμη των αρχετύπων και την ευλυγισία της δράσης τους στο παρόν. Άλλοι είναι παγιδευμένοι σε μυθολογικά πρότυπα, όπως η κόρη που ερωτεύεται μέχρι μονομανίας, ο πατέρας που θέλει να γίνει θεός κι η μητριά που ζει ιδιαίτερα άγριες καταστάσεις, κι άλλοι κινούνται ελεύθερα στον ενεστώτα χρόνο συνειδητοποιώντας, ωστόσο, τη σχέση τους με μακρινούς προγόνους. Κι όλοι τους συνεχίζουν την πορεία τους υπό το βάρος ή το φως του πεπρωμένου.Οι δυο γυναίκες-συγγραφείς του μυθιστορήματος αμφιταλαντεύονται για την εξέλιξή του περιπαίζοντας, έτσι, την αναγνωστική μας αγωνία και τα ήθη της μυθιστορηματικής τέχνης.Μιά μουσική υπόκρουση μας συντροφεύει ως το τέλος: ο ήχος της υδάτινης ροής. Τα ύδατα του ποταμού-θεού, του ποταμού-ανθρώπου, του ποταμού-ερασ..

Δεν βρίσκω τίποτε πιο βαρετό από το να ακούς ή να διαβάζεις για τα παιδικά χρόνια κάποιου, πρέπει πράγματι να τον αγαπάς πολύ για να το αντέξεις. Δεν είχα καμιά διάθεση να διηγηθώ εδώ τα δικά μου παιδικά χρόνια, παρά τόσο μόνο όσο χρειαζόταν για να αποτυπωθεί το χνάρι αυτού του αιωνόβιου, χτεσινού μα και οριστικά καταποντισμένου κόσμου. Αυτός ο κόσμος με συγκινεί βαθιά, όχι γιατί είναι ο κόσμος της παιδικής μου ηλικίας -δεν ήταν άλλωστε αποκλειστικά-, αλλά γιατί είναι ο κόσμος των αγαπημένων μου ανθρώπων, των ανθρώπων που με αγάπησαν και τους αγάπησα πολύ. Τον σκέφτομαι πάντα με συγκίνηση, αλλά δεν τον νοσταλγώ. Υπάρχει συγκίνηση χωρίς νοσταλγία, ίσως μάλιστα να είναι έτσι πιο αδρή. (Στ.Ζ.)..

Σου φαίνεται κομματάκι νοσηρό; Αηδιάζεις μήπως στην εικόνα ενός καλοδιατηρημένου μπάρμπα που περιφέρει μια φοιτήτρια της Νομικής και την πλασάρει σε διαφόρους; Αδιαφορώ για τη γνώμη σου! Εμείς περνούσαμε εξαιρετικά. Νιώθαμε κάπως σαν παιδιά που έχουν βρει τον τρόπο να μπαινοβγαίνουν στις ζωές των μεγάλων και να τις αναστατώνουν. Ξέραμε όσο είχαμε ο ένας τον άλλον.....

...Στο σταυροδρόμι του χρόνου το στεγνό από αγάπη, που πλήγωσε το φως της ανθρωπιάς και μάτωσε τη γαλήνη ώρα της ειρήνης, απλώνει πάλι τους βρόγχους της η μοίρα να θηλιάσει τους λαούς. Τέντωσε το σχοινί της κι έβαλε πάνω του και την Έλλαδα ν' αναμετρηθεί μαζί της... Τότε αυτή η μια μπουκίτσα χώρα, με τη μια χούφτα λαό, στέκεται ρωμαλέα απέναντι σ' εκείνην. Πρόσωπο με πρόσωπο. Και δε φοβάται. Και τολμά για την τιμή της!... Και τώρα ποιός ξέρει, μπορεί και πάλι να λάμψει η Ελλάδα ως κοιτίδα ιδανικών υπέροχων! Αιματόβρεχτη, οι αιώνες σταλάζουν την αλήθεια τούτη. Μακάρι να μη γίνονταν ποτέ πόλεμοι. Ποτέ! Να μην είχαμε ήρωες πολέμου, μνήμες πικρές και ελεγεία. Κυρίως να ΜΗΝ είχαμε τάφους ηρώων! Ό,τι περιγράφεται, περιγράφεται "Sine ira et Studio" (χωρίς οργή και εύνοια) και χωρίς την πρόθεση να καταστήσει τον αναγνώστη πολεμοχαρή και με εξαιρετικό ψυχικό σθένος, αλλά να ψάλει από καρδιάς το τραγούδι της ελευθερίας για 'κεινους που αγωνίσθηκαν, για 'κείνους που θυσιάσθηκκαν στο βωμ..