Μυθιστορήματα

Είναι η αναζήτηση του απόλυτου έρωτα η απλά του έρωτα, που στοιχειώνει τις μέρες μας και οδηγεί τα βήματά μας ως τις πιο ακραίες ενέργειες και επιδιώξεις; Ο ήρωας του βιβλίου ζει, σκέφτεται, δρα και κινείται απ’ τη μόνιμη, ενστικτική, αλλά και συνειδητή ταυτόχρονα ανάγκη μιας σχέσης με το ανθρώπινο πρόσωπο, όπου, σαν έτερο ήμισυ, θα βρει καταφύγιο πληρότητας. Φυσικά, σ’ όλες του τις συμπεριφορές κυρίαρχο ρόλο παίζει ο ερωτικός πόθος και το ερωτικό πάθος, που αποτελεί το βιολογικό του πλαίσιο, δημιουργώντας τις συνθήκες της καθημερινότητάς του. Στον ίδιο κύκλο περιστρέφονται και οι ηρωίδες, σαν αντικείμενα των παραπάνω επιθυμιών, είτε ανταποκρίνονται θετικά, είτε αρνητικά στις προσπάθειές του να τις πλησιάσει και να συνδεθεί μαζί τους. Βέβαια, η καθεμιά ζει τη δική της ψυχική περιπέτεια, ανάλογα με τον κόσμο της, γεγονός που φέρνει τις συγκρούσεις, με τελική απόληξη η επιδιωκόμενη ιδανική σχέση να ψάχνει συνέχεια να βρει την καταξίωσή της. Σε τελευταία ανάλυση, το ερώτημα παραμένει: δια..

Ο Πέτρος με τη Φένια γνωρίζονται μέσα σε ένα τηλεπαιχνίδι. Εκείνος παίζει για τα λεφτά που θα σώσουν την οικογένειά του. Εκείνη για μια καριέρα ηθοποιού που ονειρεύεται η μητέρα της. Ο Γιάννος είναι καθηγητής φιλόλογος που θέλει να γίνει σκηνοθέτης κινηματογραφικών ταινιών και βρίσκει την ευκαιρία με τα νέα "ακατέργαστα διαμάντια της καθημερινότητας". Ο Βαλάντης, φίλος του Γιάννου, είναι συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος που αγαπάει την ποίηση και ζει παρέα με τις γάτες του στα Αναφιώτικα. Το παιχνίδι τελειώνει και μια απίστευτη περιπέτεια ξεκινάει για όλους...

...Έκανα ένα λάθος στη ζωή μου και το πληρώνω πανάκριβα. Παντρεύτηκα μια γυναίκα για τα λεφτά της....Δεν ξέρω, ίσως μιλάω σαν γενετικά μεταλλαγμένο αγγούρι, αλλά μισώ τις πλούσιες και τα μεταξωτά στεγνά βρακιά τους, τις διαβασμένες φεμινίστριες, τις γυναίκες καριέρας ή τις γυκαίκες επιχειρηματίες με το μπλοκ επιταγών, το γεμάτο καρνέ με ονόματα άθλιων, μίζερων και χρήσιμων προσώπων......Ο πρώτος μου παιδικός έρωτας ήταν μια σερβιτόρα... Πρώτη φορά έκανα έρωτα με σερβιτόρα.....Η πρώτη γυναίκα που κατάφερε να με πληγώσει ήταν σερβιτόρα...Την πρώτη και τελευταία, ελπίζω, απόπειρα αυτοκτονίας την έκανα εξαιτίας μιας σερβιτόρας....Η σερβιτόρα είναι η γυναίκα που εξ-υπηρετεί, σε φροντίζει, σου καθαρίζει το τραπέζι, σε σερβίρει, σου χαμογελά, σε κοιτάζει στα μάτια, σου χαρίζει την ομορφιά της, τη φρεσκάδα της, την εικόνα της, τη φωνή της, την εκτίμησή της, το θυμό της, την ειρωνεία της, την απόρριψή της, κι αν είσαι πολύ τυχερός, την αγκαλιά της ή κάτι ακόμη πιο ζεστό, πιο υγρό, σφιχτό, νόστι..

Tρεις δρόμοι διαφορετικοί, τρεις πολιτείες διαφορετικές. Δεν ήταν συμμαθήτριες, δεν ήταν ομότεχνες, δεν ήταν καν του ίδιου χαρακτήρα. Aλλά η ατυχία με τους άντρες τους τις έφερε σε μια κοινή μοίρα. Όταν λοιπόν συναντιούνται, μια δυνατή φιλία αναπτύσσεται και δοκιμάζεται πολλές φορές. O αμοραλισμός τους ακουμπά σε μια ηθική μ' ένα κεντρί περίεργο. Oι έρωτές τους και τα πάθη τους τις κάνουν να ζουν ακραίες καταστάσεις, που σε πείθουν ότι αυτή είναι η καθημερινή τους ζωή. Xωρίς να το επιδιώξουν, οι δυο αγάπησαν τον ίδιο άντρα, μα η τρίτη που ήξερε δε μιλούσε. Φοβόταν τις εκρήξεις και το ξεγύμνωμα της αλήθειας. Γιατί κι αυτή είχε πολλά να κρύψει. Φωτιά έκαιγε το κορμί της και ριχνόταν στο κρεβάτι με διάφορους, γεμάτη πάθος και ηδονή. H αμαρτία ήταν στο αίμα της. Kι όμως κι οι τρεις θα έκρυβαν ένα φοβερό μυστικό καλά καταχωνιασμένο μέσα τους, δίνοντας όρκο ιερό να το φυλάξουν στα χρόνια που θ' ακολουθούσαν...

Είχε όνειρα η Φωτεινή, απλά, ανθρώπινα, που αυτή η ζωή σε κανέναν δεν απαγορεύει και οποιοσδήποτε μπορεί να τα φανταστεί όπως του αρέσει. Κι όπως πάντα οι άνθρωποι κάνουν όνειρα για κάτι που δυσκολεύονται να πιάσουν – τέτοια όνειρα έκανε και η Φωτεινή. Κάποιος να την αγαπήσει, να την πάει νύφη με άσπρο νυφικό, ν’ ανέβει τα σκαλιά της εκκλησίας. Να δει τον άντρα της ευτυχισμένο κι εκείνος να την πάρει και να πάνε γαμήλιο ταξίδι. Πού; Δεν είχε σκεφτεί· άλλωστε, εκτός από τη διαδρομή Pουφ-Oμόνοια παραπέρα δεν είχε ταξιδέψει.Πικρός όμως και καθημερινός ο καημός, να προσπαθείς να πιάσεις το αυτονόητο στη ζωή. Αλλά να μην το φτάνεις. Από την άλλη, οι ευνοούμενοι της ζωής να ’χουν στα πόδια τους το αυτονόητο και να το κλοτσάνε.Το κοινωνικό μυθιστόρημα Ομονοίας και Πειραιώς Γωνία δείχνει μια αφώτιστη πλευρά των ανθρώπων με ειδικές ανάγκες. Tην υπερηφάνειά τους.– Μάνα, τι θα το κάνουμε το βιολί;– Θα μάθεις να το παίζεις εσύ, απάντησε η μάνα του.– Γιατί, τι μου χρειάζεται;– Θα το χρειαστείς, του..

Φίλε Αναγνώστη,Για να προλάβω τυχόν απορίες σου, θεωρώ σκόπιμο να διευκρινίσω ότι το κείμενο αυτού του βιβλίου δεν είναι ιστορία ή χρονικό. Είναι μια πλασματική σύνθεση, και οποιαδήποτε εξωτερική ομοιώτητα με πρόσωπα ή περιστατικά της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας θα είναι συμπτωματική.Πολλοί άλλωστε με ρωτάνε αν όσα υπάρχουν στο αφηγηματικό, γενικότερα, έργο-μου, έχουν γίνει στ' αλήθεια ή ποια απ' αυτά.Σ' αυτά τα ερωτήματα έχω να δώσω μια απάντηση κάπως σιβυλλική. Δηλαδή, τίποτα δεν υπάρχει στα έργα-μου, που να έχει γίνει πραγματικά, αλλά και τίποτα που να μην έχει γίνει. (Β.Κ.)..

...Τα όνειρα είναι ένα ανοιχτό παράθυρο στις επιθυμίες και τις ανάγκες κάθε ανθρώπου. Αν μελετηθούν σωστά, μας δίνουν πολύτιμες πληροφορίες για το ποιοι είμαστε, τι θέλουμε από τη ζωή μας, τι μας ευχαριστεί και τι όχι, ποιοι είναι οι στόχοι αλλά και οι δυνατότητές μας για να τους επιτύχουμε...