Παραμύθια

Να φοβηθώ εγώ; Ξέρετε πόσα βιβλία με δράκους έχω διαβάσει; Και σας λέω πως δεν έχω φοβηθεί σε κανένα από αυτά. Όμως κάτι μου λέει πως αυτή τη φορά είναι διαφορετικά! ..

Όταν ένα 11χρονο κορίτσι μετακομίζει στο Σαν Φρανσίσκο με την οικογένειά της, προσπαθεί να αφομοιώσει τις αλλαγές που έχουν κάνει τη ζωή της άνω κάτω: μια διαφορετική πόλη, ένα νέο σπίτι κι ένα καινούριο σχολείο. Όπως όλοι μας, έτσι κι αυτή κατευθύνεται από τα συναισθήματά της – τη Χαρά, τον Φόβο, τον Θυμό, την Αηδία και τη Θλίψη. Θα μπορέσουν αυτοί οι πέντε σύμβουλοι να τη βοηθήσουν να προσαρμοστεί στη νέα της ζωή;..

Δεν νομίζω πως έχει μεγάλη διαφορά, αν εδώ πέρα τα σπαθιά είναι ξύλινα και τα πιστόλια νεροπίστολα. Η μανία του πολέμου αρχίζει με τα τυροβόλα και καταλήγει στα πυροβόλα! Εδώ τα παιδιά, όπως το συνηθίζουν κάποιες φορές, δίνουν ένα μάθημα στους μεγάλους για τον αφοπλισμό: κάνουν μποϊκοτάζ στα πολεμικά παιχνίδια! Για να μην τα πολυλογούμε, κύριοι πρόεδροι και πρωθυπουργοί των κρατών, τα παιδιά με τα ΞΥΛΙΝΑ ΣΠΑΘΙΑ τους σας λένε ότι, για να κάνουμε ΕΙΡΗΝΗ, δεν είναι τόσο δύσκολο όσο νομίζετε. Μας χρειάζεται απλούστατα ένα Ε, ένα Ι, ένα Ρ, ένα Η, ένα Ν κι άλλο ένα Η! Ο πόλεμος δημιουργεί εχθρούς. Δεν το ρίχνετε καλύτερα στο παιχνίδι και στον αθλητισμό, που δημιουργεί απλούς αντιπάλους;..

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν η πιο σημαντική αθλητική γιορτή του αρχαιοελληνικού κόσμου. Θεωρούνταν ακόμη σύμβολο της πανελλήνιας ενότητας, αφού η Ολυμπία από πολύ νωρίς μετατράπηκε σε σημαντικό θρησκευτικό κέντρο ανάλογο με εκείνο των Δελφών. Από το 776 π.Χ. που έγινε η πρώτη καταγραφή των Ολυμπιακών Αγώνων στην αρχαία Ελλάδα έως το 393 μ.Χ. που καταργήθηκαν επίσημα έγιναν 293 Ολυμπιάδες, στις οποίες πήραν μέρος περισσότερες από 170 πόλεις και αγωνίστηκαν χιλιάδες αθλητές. Οι πρώτες 14 Ολυμπιάδες είχαν μόνο ένα αγώνισμα, το στάδιο, που ήταν αγώνας ταχύτητας. Σιγά σιγά προστέθηκαν και νέα αγωνίσματα, και στην τελική μορφή του το ολυμπιακό πρόγραμμα περιλάμβανε 16 αγωνίσματα, πολλά από τα οποία διατηρούνται μέχρι σήμερα. Στην ιερή κοιλάδα της Ολυμπίας, στο στάδιο και τον ιππόδρομο, στα αγωνίσματα δρόμου (στάδιο, δίαυλος, δόλιχος, οπλιτοδρομία), στο πένταθλο (δίσκος, δρόμος, πάλη, ακόντιο και άλμα), στις δημοφιλείς αρματοδρομίες και τις ιπποδρομίες, στα βαριά αγωνίσματα (πάλη, πυγμή, παγκρά..

Ένα από τα κλασσικά έργα του Ιούλιου Βερν...

Ένα ορφανό από πατέρα αγόρι ζει μαζί με τη μητέρα του στο ειδυλλιακό Τελευταίο Νησί, μακριά από τη βία και τα οικολογικά προβλήματα που ταλανίζουν τον έξω κόσμο. Η γαλήνη της μικρής κοινωνίας του νησιού βασίζεται στην απλότητα του τρόπου ζωής και στον σεβασμό των ορίων μεταξύ ανθρώπου και οικοσυστήματος. Όλα αυτά θα ανατραπούν με τον ερχομό ενός ανθρώπου που σταδιακά μετατρέπει τον επίγειο παράδεισο σε κόλαση εκμεταλλευόμενος τις αδυναμίες των ίδιων των κατοίκων του νησιού. Μέσα από την αφήγηση του μικρού αγοριού, παρουσιάζεται ξεκάθαρα ο τρόπος που δομείται η αυθαίρετη εξουσία πάνω στην κοινωνία, πώς καθιστά τον εαυτό της τεχνητά απαραίτητο και πώς, διαστρεβλώνοντας κάθε αληθινή σχέση προς όφελός της, καταστρέφει τελικά τους ανθρώπους και τη φύση."Είχαμε γαλήνη, κανείς δεν ασχολιόταν με τον άλλον, ζούσαμε όλοι μαζί ειρηνικά... Μετά, μια μέρα, ήρθε "Εκείνος". Κι όπως είχε πει ο θείος μου, η ιστορία και η μοίρα του νησιού μας άλλαξαν για πάντα"...

Αυτό το παραμύθι δεν το 'γραψε ο ζωγράφος Ματίς. Όμως τα πρόσωπα τους τόπους, και όσα περιγράφονται εδώ τα έχει φτιάξει εκείνο, στις ζωγραφιές και τα σχέδιά του...

Ένα βιβλίο με γερές χαρτονένιες λαβές και κινούμενες ροδέλες, που ζωντανεύει στα χεράκια των παιδών καθώς ακούνε τα πρώτα τους παραμύθια...

Ένα βιβλίο με γερές χαρτονένιες λαβές και κινούμενες ροδέλες, που ζωντανεύει στα χεράκια των παιδών καθώς ακούνε τα πρώτα τους παραμύθια...

Τα παραμύθια της ζωής μας επαναφέρουν στη μνήμη μας μια μεγάλη πολιτισμική κληρονομιά, δημιουργώντας ένα αρχείο από τις πιο δημοφιλείς ιστορίες του δυτικού κόσμου, τόσο για τα παιδιά όσο και για τους ενήλικες. Κλασικά παραμύθια από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς που όλοι νομίζουμε ότι ξέρουμε - ακόμα κι αν δεν είμαστε σε θέση να τα διηγηθούμε - δημιουργούν ένα μοναδικό πανόραμα νοσταλγικής, συλλογικής μνήμης...

..

Αυτά τα πανέμορφα λαϊκά παραμύθια είναι κληρονομιά που μου έχουν αφήσει οι προπαππούδες και οι προγιαγιάδες μου.Πέρασαν από στόμα σε στόμα, και μεγάλωσαν πολλές γενιές. Χρέος δικό μου, να μην αφήσω να λησμονηθούν, ελάχιστο αφιέρωμα στη μνήμη αυτών των ανθρώπων που δε γνώρισα, αλλά μεγάλωσα με τις υπέροχες ιστορίες τους.....