Πεζογραφία

Η ιστορία είναι παλιά και παράξενη τόσο, που δεν ξέρει κανείς που τελειώνει η αλήθεια για ν' αρχίσει η φαντασία μιας ζωής σπίρτου και τοξινώσεων. Η αλήθεια όμως τι μας νοιάζει εμάς, τους δραπέτες, τους λιποτάχτες της στεγνής λογικής των τριών διαστάσεων; Την τέταρτη κυνηγούμε, την άϋλη κι’ άπιαστη, τη φευγάτη από το κοσμικό περίγραμμα των ματιών μας. Τη φυγή ζητάμε στο άπειρο, στον ίλιγγο της φαντασίας. Αυτή που θα μας γλυτώσει από τον ανθρώπινο πίθηκο των αταβικών φόβων, από το συχαμερό μέρμηγκα της καθημερινής φαγοπεπτοαφοδευτικής πραγματικότητας. Ας γίνουμε τζιτζίκια κι’ ας τραφούμε με δροσιές αυγινές. Ας γίνουμε χίμαιρες κι’ ας ξεδιψάσουμε από νάματα παραμυθιών και θρύλων. Δεν έχω να προσθέσω άλλο σχόλιο. Σας παρουσιάζω παρακάτω το παράξενο κείμενο που μου χάρισε ο ιερέας της Ταϊλί, όπως είναι και βρίσκεται στο παλιό κιτρινισμένο τετράδιο. Και προσπαθήστε να προσαρμόσετε τη δούλη ψυχή του σκλαβωμένου σας κορμιού πάνω στην ελεύθερη φυγή των φτερωτών λόγων..

-Τι χρώμα έχει η λύπη; ρώτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά. Δεν άκουσες; Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;-Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στην αγκαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλε.-Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;-Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.-Τι χρώμα έχει η χαρά;-Το χρώμα του μεσημεριού, αστεράκι μου.-Και η μοναξιά;-Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.-Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.-Το αστέρι έκλεισε τα μάτια του κι ακούμπησε στο φράχτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.-Και η αγάπη; ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;-...Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού, απάντησε το δέντρο.-Τι χρώμα έχει ο έρωτας;-Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.-Έτσι, ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τ` αστέρι...Κοίταξε μακριά στο κενό... και δάκρυσε.....

Η Μάρω Βαμβουνάκη γεννήθηκε στα Χανιά όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια. Από εννέα χρόνων ήρθε στην Αθήνα με την οικογένειά της. Σπούδασε νομικά. Από το 1972 και για έντεκα χρόνια έζησε στη Ρόδο όπου εργάστηκε ως συμβολαιογράφος. Τώρα ζει στην Αθήνα. Διηγήματα και μελέτες της έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς σε περιοδικά και εφημερίδες. Έχουν κυκλοφορήσει εφτά βιβλία της: "Ο αρχάγγελος του Καφενείου" Διηγήματα, "Ο Κύκνος κι αυτός" Μυθιστόρημα, "Το Χρονικό μιας μοιχείας" Μυθιστόρημα, "Αυτή η σκάλα δεν κατεβαίνει" Διηγήματα, "Ντούλια" Μυθιστόρημα, "Χρόνια πολλά γλυκιά μου" Μυθιστόρημα, "Ο Αντίπαλος Εραστής" Μυθιστόρημα. Κύριο θέμα της δουλειάς της είναι οι πολυδαίδαλες και αντιφατικές σχέσεις του σημερινού ανθρώπου, της γυναίκας περισσότερο, με τον εαυτό του και με τους άλλους..