Μυθιστορήματα

Λίγο πριν από το γύρισμα του 1900, ενώ η αστική τάξη διευρύνει την ακτινοβολία της και την ισχύ της, οι αυτοκρατορίες, που απλώνονται στη χερσόνησο του Αίμου μέχρι ψηλά στη Νότια Ρωσία, αμφισβητούνται από κάθε λογής κινήματα. Κινήματα απελευθέρωσης από δυνάστες ή κατακτητές, από αλλοεθνείς ή αλλόδοξους, απ' οτιδήποτε κρατάει τον κόσμο δεμένο στο χθές, στο τέλμα, στην υποταγή, πνίγει τις ικανότητές του και κάθε φωνή για ελευθερία και δικαιοσύνη. Στον κόσμο αυτό, μια γυναίκα αποφασίζει τον δικό της μακρύ δρόμο για μια ζωή που θέλει η ίδια να ορίζει με τα αισθήματά της, τις ιδέες της και τις επιλογές της. Μια ζωή που υφαίνεται μέσα από τις σχέσεις της με 5 άνδρες. Πέντε άνδρες είδωλα μιας άλλης εποχής, κάποιοι μπορεί να υπάρχουν και σήμερα ακόμη...

"[...] H μεταπολίτευση υπήρξε μια μεταβατική και ρευστή εποχή, γεμάτη αντιφάσεις και εκπλήξεις. [...] O καθένας χωριστά και πολλοί από κοινού διεκδικούσαν το αλάθητο. Άλλοι εξαργύρωναν κι άλλοι σώπαιναν. [...] Τότε ακριβώς εμφανίζεται η νεαρή πεζογράφος Mάρω Δούκα με την Αρχαία σκουριά... Τραβάει την κουρτίνα και αποκαλύπτει το εξωτερικό και το εσωτερικό τοπίο της εποχής σε όλες του τις διαστάσεις. O Σταντάλ πιστεύει πως η πολιτική στο μυθιστόρημα μοιάζει με πυροβολισμό σ' ένα σαλόνι. Η Δούκα δε διστάζει να τραβήξει τη σκανδάλη ταράζοντας τη μακαριότητα. [...] Ένα μυθιστόρημα-τοιχογραφία που καλύπτει ένα ευρύτατο χρονικό φάσμα. Εκτυλίσσεται στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, καλύπτει την περίοδο της δικτατορίας με ιστορικές προβολές στο ψυχροπολεμικό κλίμα, στον Εμφύλιο, στην Κατοχή και στη Μικρασιατική Καταστροφή. Στα δρώμενα του μυθιστορήματος συμμετέχουν πρόσωπα απ' όλα τα κοινωνικά στρώματα. [...] Tο κατεξοχήν εύρημα είναι η κεντρική ηρωίδα και αφηγήτρια: η Μυρσίνη. Σκεύος εκλογή..

Ακούγεται σαν ψέμα, αλλά είμαι η γυναίκα Του. Παντρευτήκαμε πριν από πολλά χρόνια. Ζήτησε το χέρι μου και δέχτηκα. Μερικές φορές απορώ κι εγώ η ίδια με όσα έζησα, πρώτα μακριά Του, ύστερα πλάι Του. Δεν είχα φανταστεί έτσι τη ζωή μου.Ηρωίδα στο νέο βιβλίο της Αμάντας Μιχαλοπούλου είναι μια γυναίκα που δε μίλησε ποτέ ως σήμερα: η γυναίκα του Θεού. Ένα κορίτσι που μεγαλώνει πετώντας ξυστά πάνω απ’ τα δέντρα, συναντώντας τ’ Αγρίμια στο Δάσος και δοκιμάζοντας την υπομονή του άντρα Της με δύσκολες ερωτήσεις, ερωτήσεις που Εκείνος αποφεύγει συστηματικά να απαντήσει. Τι θα συμβεί όμως όταν ο Θεός τής αποκαλύψει την αλήθεια για τη δημιουργία του κόσμου; Θα αντέξει το βάρος ενός τόσο τρομερού μυστικού;Η Γυναίκα του Θεού είναι ένα περιπετειώδες φιλοσοφικό μυθιστόρημα για την αναζήτηση της αγάπης και το νόημα της ζωής. Μια ασυνήθιστη ερωτική ιστορία ανάμεσα σ’ έναν άντρα και μια γυναίκα που διεκδικούν με πάθος το δικαίωμά τους να πιστεύουν ο ένας στον άλλο παραμένοντας ελεύθεροι...

Ένας λυγμός που δεν ξεσπάει. Μια ιστορία που δεν τελειώνει. Μια πληγή που δεν κλείνει ποτέ. Ήταν ο πατέρας αυτός που περίμενε και δεν ερχόταν; Ήταν όλος αυτός ο αγώνας, αυτή η προσδοκία για μια άλλη ζωή που δεν ήρθε ποτέ;Νιώθω ταξιδιώτης που περιμένει ένα τρένο κι όλα εκκρεμούν μέσα μου. Ο ερχομός του τρένου, το ταξίδι, ο προορισμός. ..

Η ΚΟΥΖΙΝΑ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥΕξοικειώθηκα με το ιστορικό γίγνεσθαι, καλλιέργησα τους τρόπους για να διηγούμαι, έγινα παραμυθάς, αλλά δεν ξέρω να κατασκευάζω παραμύθια. Τα λέω όπως τα έζησα, επειδή έμαθα να ακούω τους άλλους. Κι έμαθα να σέβομαι τις πολλαπλές ερμηνείες, τις διαφορετικές προσεγγίσεις, τις αντιφατικές εξιστορήσεις. Να εξετάζω όλες τις όψεις, καθώς αποκαλύπτονται ακολουθώντας δικούς τους ρυθμούς -με πλήρη συνείδηση ότι οι βεβαιότητες είναι ανατρέψιμες ανά πάσα στιγμή κι ότι τα ενδεχόμενα καιροφυλακτούν στη στροφή του δρόμου. Συνήθισα να πετιέμαι από τον ένα χώρο στον άλλο, να κάνω συνδυασμούς και συσχετισμούς, να παρασύρομαι από συνειρμούς, να κινούμαι από τον παρελθόντα χρόνο στον παρόντα. Συντροφιά πάντα με τους απόντες, τα τάγματα των αγγέλων και των δαιμόνων, που φτερουγίζουν γύρω μου και μου δείχνουν τα ίχνη που άφησαν. Αυτοί είναι οι δικοί μου άνθρωποι. Όλοι του υπέροχοι. Δεν μπορώ να δημιουργήσω νέα πρόσωπα...

Μουσική, φαγητό, έρωτας,η σιγανή βροχή, τι μπορούν να κάνουν στην ταραγμένη μου ψυχή...

Ο σημερινός Έλληνας είναι γνωστό ότι γνωρίζει ελάχιστα για το μεγαλείο της ιστορίας των προγόνων του διότι η επαφή του με αυτή είναι από μικρή έως ελάχιστη. Διαβάζοντας ο αναγνώστης αυτό το τρίτομο πόνημα θα δοκιμάσει μια πρόκληση τεραστίων διαστάσεων αφού θα εισέλθει στα «άδυτα» της αρχαίας ελληνικής τεχνολογίας. Θα αντιληφθεί ότι γνωρίζει ελάχιστα για τον υπέροχο κόσμο των τεχνικών δημιουργιών των Ελλήνων. Η παρουσίαση γίνεται με έναν ιδιαίτερο τρόπο ώστε να αντιληφθούμε ότι ο αρχαίος ΈΛΛΗΝΑΣ, άνθρωπος - επιστήμονας διέφερε από τον σημερινό. Σκοπός του δεν ήταν να δημιουργήσει μηχανές που θα τις υπηρετεί ο άνθρωπος, αλλά η τεχνολογία να έχει ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα. Μια σειρά από μηχανές και αυτόματα για τα οποία ουδέποτε μας μίλησαν στο σχολείο, δίνουν την εντύπωση ότι κάποιοι θέλουν να κρατήσουν μυστικό επτασφράγιστο το μεγαλείο της αρχαίας ελληνικής τεχνολογίας. ΝΑΥΠΗΓΙΚΗ - ΤΕΧΝΙΚΑ - ΕΡΓΑ - ΜΕΤΡΙΚΗ - ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΗ είναι λίγες μόνο από τις τεράστιες επινοήσεις και ανακαλύψεις των αρ..

Μια εικοσιοκτάχρονη ευτραφής κοπέλα που «γεννήθηκε με την ψυχή μιας χοντρής, και ήταν απλώς ζήτημα χρόνου να ταιριάξει το περίβλημα στο περιεχόμενο» ένας τριαντάρης που «η κίτρινη γραβάτα του έχει πατήσει τα πενήντα και η μπεζ καμπαρντίνα του θα ταίριαζε και στον παππού του» μια σαραντάρα που ο άντρας της: «Ευτυχώς δε μαντεύει τη σκέψη μου. Γι' αυτό μου δίνει ένα ευρώ να του πω τι σκέφτομαι. Σε λίγο θα του δίνω εγώ ένα ευρώ να μου πει τι σκέφτομαι, και λίγα χρόνια αργότερα, καλά να είμαστε, θα του δίνω δύο ευρώ να μου πει τι να σκεφτώ» ένας σαραντάρης εργένης (δουλειά-σπίτι-δουλειά) που διασταυρώνεται θανάσιμα με έναν πλασιέ βιβλίων μια σαραντάρα αποτυχημένη επιχειρηματίας που διασταυρώνεται με έναν Πολωνό μετανάστη. . . Οι μοναχικοί πρωταγωνιστές αυτού του βιβλίου, που χαρτογραφεί τη σύγχρονη πόλη με δραματική ακρίβεια και αφηγηματικό νεύρο, έχουν δύο δυνατότητες σωτηρίας: ή να αυτοκαταστραφούν ή να ξεφύγουν δια παντός στην πρoσωπική τους «ζώνη του λυκόφωτος». ..

..

Ένα αέναο ποτάμι ο χρόνος . Σε μια όχθη του στέκεται η Βυζαντινή πριγκίπισσα Σιμωνίδα, κόρη του Ανδρόνικου ΄Β Παλαιολόγου και βασίλισσα των Σέρβων μετά τον γάμο της με τον Κράλη Στέφανο τον  ΣΤ. Σε μιαν άλλη μια σύγχρονη γυναίκα, γεννημένη τον 20ό αιώνα και γαλουχημένη σε εντελώς διαφορετικό κοινωνικό και οικογενειακό περιβάλλον. Ανάμεσα τους κυλούν επτακόσια ολόκληρα χρόνια. Μήπως εντέλει οι μορφές που καθρεφτίζονται στο διάφανο νερό είναι άλλα είδωλα της ίδιας ιστορίας;..

Ό,τι δυσκολία ή πρόβλημα η Τζέλλα το βολεύει στο "κουτί του στέρνου". Εκεί τα προβλήματα ταξινομούνται έτσι ώστε σιγά-σιγά να περνούν στη λήθη, να μπαγιατεύουν.Στην πορεία όμως το κουτί αυτό ξεχειλίζει και έτσι εξελίσσεται σε κασέλα. Η ίδια άλλοτε αισθάνεται δυσφορία και άλλοτε κενό. Τι πρέπει να κάνει; Ν` απαλλαγεί απ` την κασέλα ή να την αγκαλιάσει; Μήπως η μετάβαση απ` το κουτί στην κασέλα να συμβολίζει την κατευθυντήρια αρχή μιας πορείας που θα την οδηγήσει στην ολοκλήρωση;Όλοι μας κουβαλάμε τη δική μας κασέλα.Ας ψαχτούμε για την απάντηση...

1905, στην Κρήτη πριν την ένωσή της με την Ελλάδα.Σ' ένα ορεινό άγονο χωριό γεννιέται ένα κορίτσι σε μια πολυμελή φτωχή οικογένεια. Στα επτά της χρόνια, μετά το θάνατο του πατέρα, αναγκάζεται να γίνει φαμέγια..."Και είχα ένα προαίσθημα πως με περίμενε μια ζωή τρομαχτική από δω και μπρος, που θα εξαρτιότανε πια αποκλειστικά από τα δικά μου αδύναμα ακόμα παιδικά χέρια, από το δικό μου άπηχτο μυαλό, από το δικό μου αδιαμόρφωτο χαρακτήρα. Κι ένιωθα πως τώρα, τώρα όχι αργότερα, πρέπει να αποκτήσω δύναμη. Δύναμη στα χέρια, στο μυαλό, στο χαρακτήρα, για να αντέξω αυτά που με περιμένουν και που καταλάβαινα πως θα τα αντιμετωπίσω όλα μόνη μου. Εντελώς μόνη μου" έλεγε.Κι αυτά που την περίμεναν σφυρηλάτησαν το μυαλό, τα χέρια, το χαρακτήρα της στο πέρασμα των χρόνων και των γεγονότων που ακολούθησαν τη ζωή της και τη ζωή αυτής της χώρας. Η φυγή στην Αθήνα, η δουλειά στο εργοστάσιο, η οικογένεια, ο Πόλεμος, η Κατοχή, ο Εμφύλιος, τα μεταπολεμικά χρόνια που ακολούθησαν είναι ο καμβάς όπου πάνω του κ..

(...) Κάποτε είχαμε ιστορίες. Τις λέγαμε. Το συζητούσαμε. Σήμερα;Σήμερα έχω τόσα να πω και δεν το θέλω ή δεν το μπορώ. Κι όσο περνάει ό,τι ονομάζουμε χρόνο, καιρό, όλο και γονατίζω απ' αυτό.ΓΙα τούτο θα δώσω μια παλιά ιστορία, Σ' ανταλλαγή να μείνω μόνος. Δεν είναι παράξενο και δεν είναι θέλησή μου. Αλλά τίποτε άλλο δεν μπορώ. Πρέπει να ξεφορτωθώ το παρελθόν στο παρόν για το μέλλον.Αλλά ποιο μέλλον, ποιο παρόν, τι παρελθόν. Όλα να σε καταδυναστεύουν. Ας αρχίσω λοιπόν.Στη φυλα΄κη είμουν ελεύθερος. Έτρεχα και δολοφονούσα, σκόρπιζα το θάνατο, μα το θέλαν άλλοι. Τώρα εγώ έχω ξεχάσει. Ξεχύλισα και μπούχτησα τον κορεσμό μου. Κι αυτό θα γίνεται για πάντοτε. Παντοτινά μου. Πού να σκεφτώ τη νιότη και τα γηρατιά μου πρώτ' απ' όλα. Και δεν τέλειωσε. Καταστράφηκα και καταστρέφομαι. Είμαι εδώ. Εγώ που τη ζωή τόσο αγαπώ. Θα τα πούμε - θα τα πω.Τη ζωή που αγαπώ.ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΜΗΤΣΑΚΟΣΓεννήθηκε το 1942 στην Πάργα - Πρεβέζης. Κατάγεται από τη Μάνη. Σπούδασε: Δημοσιογραφία - Δημοσιολογία - Δημόσιες Σχέσεις..

Η μοίρα της Λίλλυ αρχίζει να γράφεται τη μέρα που συναντάει τον μελαγχολικό Σον. Όταν αυτός θα εξαφανιστεί αφήνοντας πίσω μόνο το μικρό του όνομα, η Λίλλυ θα ξεκινήσει ένα ταξίδι αναζήτησης με μοναδικά εφόδια την αγάπη και την πίστη της. Δίχως να το ξέρει, ο δρόμος της θα διασταυρωθεί με την τραγική ιστορία της Ίριδας, της πανέμορφης πρωτεύουσας του βασιλείου Αρίλιον που αφανίστηκε τρία χρόνια πριν. Η Λίλλυ θα έρθει αντιμέτωπη με έναν ανείπωτο εφιάλτη. Όμως εκείνη αγαπά και πιστεύει. Απέναντι στη μαγεία του Κακού και τη μανία της εκδίκησης, θα αντιτάξει την επιμονή της αγάπης της...

Το βιβλίο αυτό είναι αποτέλεσμα - ένα από τα αποτελέσματα - της φιλίας δυο δημιουργών που αναζητούσαν επί αρκετά χρόνια έναν τρόπο να παίξουν μαζί και να συνεργαστούν. Όταν ο Χρίστος Βουγιουκλής άρχισε να σχεδιάζει εικόνες «απόγνωσης» - σχόλια πάνω στον χωρισμό, στον θάνατο, στην απώλεια - σκέφτηκα: να μια καλή στιγμή. Η απώλεια μας έχει σημαδέψει· δεν υπάρχει διαφυγή· όσο για σωτηρία, ούτε λόγος· για να εξορκίσουμε την οδύνη μιλάμε και γράφουμε γι` αυτή, τη ζωγραφίζουμε (. . .)· δεν την ξεχνάμε ποτέ: η λήθη παγώνει και σκοτώνει. ..

Μια περίεργη κούκλα από αλάτι. Ένα κορίτσι με ξύλινα παπούτσια. Ο οδηγός μιας Πόρσε σε μια απρόοπτη συνάντηση. Ο άντρας που ήταν κάποτε γυναίκα. Μια διαφορετική "ντάμα" στο στρατό. Το παιδί που δεν φοβήθηκε το φόβο. Ο πατέρας που μιλούσε σ' ένα έλατο. Μια ζητιάνα που πουλούσε χαρτομάντιλα. Ένα κορίτσι που φώναζε βοήθεια. Το αγόρι που κρατούσε ένα κερί. Μια οικογένεια με παράξενο όνομα. Άνθρωποι που αναμετριούνται με το φόβο, την αγωνία και τη μοναξιά, αλλά βρίσκουν τα αντίδοτα. Ήρωες που ανακαλύπτουν την ευτυχία και την αγάπη σε απλά μαθήματα της καθημερινής ζωής. Παραμύθια για μεγάλους που αισθάνονται μικροί, ιστορίες που συμβαίνουν μακριά, αλλά και μέσα μας...

-Την ιστορία αυτή θα πρέπει να τη δεις, εγγονέ μου, σε κύκλους που ο καθένας έχει το κέντρο του, τα συμφέροντά του, τον δικό του κωδικό. Οι κύκλοι, στη διαδρομή τους, άλλοτε εφάπτονται, άλλοτε τέμνονται, άλλοτε συγκρούονται.-Τι εννοείς κύκλους, παππού;-Να, λόγου χάρη, υπάρχει το γκρουπ των σωματοφυλάκων. Γι' αυτούς ακόμα δεν σου μίλησα. Πάντως, αποτελούν οπωσδήποτε ένα νέο είδος στα ελληνικά ήθη. Υπάρχει ο κύκλος του Κ., ο σκληρός πυρήνας: αυτός, ο αδελφός του, ο Στηβ, ο Μιχαήλ Άγγελος, ο Καβάλης. Υπάρχει η κάστα των τραπεζικών: ο Φαλικιάς, ο Υποδιοικητής του, οι Επίτροποι, οι ελεγκτές. Υπάρχει το γκρουπ της εξουσίας: ο Περονέσκου, ο Κουτσόγιαννος, γραμματείς και φαρισαίοι, ο Δον Μαφιάκης και Μπακοπαύλος... Ο Silk man και ο Rain man αποτελούν δορυφόρους ενός αστέρα: του Αγά. Υπάρχουν οι εκδότες και οι δημοσιογράφοι. Υπάρχουν και οι μεταγραφέντες δημοσιογράφοι, όπως και οι μεταγραφέντες ποδοσφαιριστές. Εκεί είναι άλλο κέντρο: το ποδόσφαιρο. Πολύς κόσμος κυκλοφορεί ανάμεσα σ' αυτά τα γκρ..